Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο γάμος αποτελούσε, ήδη από την εποχή που μνημονεύουμε ως αρχαιότητα, μία σημαντική κοινωνική λειτουργία. Ήταν όμως και εξαιρετικά διαφορετικός απ’ ότι σήμερα, καθώς τα δύο φύλα έφεραν τελείως άλλους ρόλους. Η γυναίκα, ιδίως στην Αθήνα, περιοριζόταν στη διαχείριση της μονάδας του οίκου. Ως εκ τούτου, και έχοντας πάντα υπόψιν τα χαμηλότερα προσδόκιμα ζωής που υπήρχαν τότε, παντρευόταν σε νεαρή ηλικία, μόλις 15-16 ετών, ενώ για τους άνδρες η ηλικία γάμου ανέβαινε στα 18 με 20 χρόνια.

Στην επιλογή του/της συντρόφου, δεν έπαιζε κυρίαρχο ρόλο ο έρωτας, όπως σήμερα, αλλά οι κοινωνικές σχέσεις των οικογενειών και η ύπαρξη προίκας. Το συνοικέσιο ήταν ο μόνος σχεδόν τρόπος για να συνδεθούν δύο άνθρωποι.

Στην Αθήνα της κλασικής εποχής συγκεκριμένα, η διαδικασία του γάμου διαρκούσε 3 μέρες και περιελάμβανε θυσίες στους θεούς της εποχής, εορταστική μετάβαση από το πατρικό σπίτι στο σπίτι του γαμπρού, το λουτρό της νύφης και του γαμπρού (ένα είδος εξαγνισμού με θρησκευτικό χαρακτήρα), αλλά και την κυρίως τελετή. Φαίνεται ότι ακόμη και τότε η προετοιμασία της νύφης μονοπωλούσε το ενδιαφέρον, καθώς ανάλογες παραστάσεις σε αγγεία ποικίλουν. Ακολουθούσε δείπνο και γιορτή.

Οι Αθηναίοι προτιμούσαν να παντρεύονται το μήνα Γαμηλίωνα, τον δικό μας δηλαδή Ιανουάριο, που φαίνεται πως σχετιζόταν με τους γάμους του Δία και της Ήρας. Μετά από διάταγμα του Περικλή, οι γονείς των μελλόνυμφων έπρεπε να είναι Αθηναίοι πολίτες, ενώ υπήρξε και νόμος που λειτουργούσε ως “εγγύηση” απόδοσης της προίκας.

Γενικά, ο γάμος στην αρχαία Ελλάδα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία σύμβαση που αποσκοπούσε όχι στην ψυχική αγαλλίαση των δύο νέων ανθρώπων, αλλά στην τεκνοποίηση, τον σχηματισμό οικογένειας και τη συνέχιση του Αθηναϊκού κράτους.

Για το www.oikonomikosgamos.gr  Αλεξία Τερλέγκα