Οι «ελιγμοί» του γάμου

Οι «ελιγμοί» του γάμου

 

Ο γάμος μας μετράει ήδη πέντε, δέκα ή ακόμη και περισσότερα χρόνια. Οι ματιές μας έχουν αλλάξει, οι περισσότερες κινήσεις μας έχουν ήδη συμβεί και λίγο έως πολύ η σχέση μας βαδίζει από μόνη της μέσα στη συνήθεια και την ελάχιστη εναλλαγή εικόνων.

Αλήθεια, πως μπορούμε να αποφύγουμε τη ρουτίνα που οδηγεί πολλούς γάμους σε διαζύγιο, να επιζήσουμε των δεινών που μας επιφυλάσσει η διαρκής συμβίωση; Να καταφέρουμε, δηλαδή, να αποφύγουμε την πιθανότητα μιας βουτιάς στο τέλμα, ένα τέλμα το οποίο με την πάροδο του χρόνου θα σημάνει και το ουσιαστικό τέλος μιας σχέσης που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς;

Οι τρόποι επίτευξης του σκοπού αυτό συνοψίζονται πρώτα απ’ όλα στην επιθυμία να διατηρήσουμε τα κεκτημένα. Και για να τα διατηρήσουμε, θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε εκείνους τους ελιγμούς, οι οποίοι θα μας δώσουν και το δικαίωμα επιλογής μιας επανεκκίνησης του παιχνιδιού.

Πριν αρχίσουν, λοιπόν, οι επικρίσεις, πριν ξεκινήσουν οι χρεώσεις για το ποιος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καλό θα ήταν να αναρωτηθεί ο κάθε σύντροφος, εάν είναι διατεθειμένος να προσπαθήσει ώστε να διασώσει το γάμο του.

Το σεξ ίσως είναι ο πρώτο και σημαντικότερο κομμάτι της σχέσης που πρέπει να διαφυλαχθεί περισσότερο μες στο γάμο .Ο λόγος είναι γιατί το σεξ ήταν ανέκαθεν ο μοναδικός «δίαυλος» που κατάφερνε πάντα να ενώνει το ζευγάρι έστω και για λίγο.

Με αυτό το σκεπτικό, μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προσπάθεια επιβίωσης της σχέσης-γάμου, με σύμπνοια, αγαστή συνεργασία και κοινή επιθυμία. Και πολλή προσπάθεια εννοείται. Το αποτέλεσμα βεβαίως δικαιώνει και τους δυο.

Οι χρεώσεις, λοιπόν, και οι επικρίσεις του ενός ενάντια στον άλλον σύντροφο, κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν ως απαγορευμένες. Σε ποια γυναίκα, για παράδειγμα, θα μπορούσε ο άντρας της να της πει: «Δεν είμαι ερωτευμένος πια μαζί σου, αλλά μένω γιατί έτσι πρέπει να κάνω», και να έχει την απαίτηση έπειτα από αυτή τη δήλωση η γυναίκα να παραμείνει ερωτική και τρυφερή δίπλα του; Η απάντηση είναι ποτέ, γιατί κάποιες λέξεις, ακόμη και αν είναι αληθινές, καλύτερα να μη λέγονται ανάμεσα σε δυο συντρόφους, διότι δεν ξεχνιούνται και βρίσκονται συνέχεια στην άκρη του μυαλού του συντρόφου κατά τον οποίο και στρέφονται.

Ποτέ δεν πρέπει κάποιος να γίνεται τραχύς φανερώνοντας μια αλήθεια που μόνο κακό μπορεί να δημιουργήσει και σ’ αυτόν και στο αγαπημένο πρόσωπο. Πάνω απ’ όλα είναι θέμα σεβασμού και πολιτισμού.

Κακά τα ψέματα, σε μια σχέση όταν οι αλήθειες που… εκσφενδονίζουμε, «σκοτώνουν» την ψυχή του άλλου, τότε και η σχέση μαζί του γίνεται ψυχρή, τότε δεν υφίσταται σχέση…

Για το www.oikonomikosgamos.gr Χριστίνα Ταράτσα